Uxarnir frá hinu belgíska uxavinafélagi, sem við höfum beðið eftir með óþreyju eru loksins komnir til landsins. Þeir komu með Norrænu til Seyðisfjarðar fyrr í þessari viku. Eftir ítarlegar tilraunir til að ná tali af þeim, náðum við loksins að króa annan þeirra af, þar sem hann var staddur í gripaflutningabíl nálægt Kirkjubæjarklaustri. "Jaa, ferðin var svosem ágæt, en maturinn hefði mátt vera betri" lét hann hafa eftir sér.
Eins og komið hefur fram, mun G***i Á*****son landbúnaðarráðherra, skjóta yfir þá skjólshúsi fyrstu vikurnar og var hann fús til að veita blaðamanni viðtal.
_________________________________________________
Feliximo : Jæja, eru þeir líflegir í bólinu?
G***i: Jaa, svona sæmilegir, þetta eru helvítis síðbellir.
F: Já og ertu búinn að staura þá í skíthúsið?
G: Jaaa... svona eitthvað
F: Jájá... En ertu búinn að snerta á þeim endaþarminn?
Ég á góðan vin í smábæ út á landi. Hann opnaði augu mín upphaflega fyrir þeim unaðssemdum sem kynmök við dýr geta veitt. Þegar maður var gestkomandi á heimili hans, bryddaði hann jafnan upp á því að skella súpukjöti í pottinn og kveikti á þessari líka æsandi kvikmynd, sem innihélt kynmök manna og dýra. Þar sá ég í fyrsta skipti mann setja getnaðarlim sinn í endaþarm geitar. Þegar þess háttar athafnir ber fyrir augu mín, fæ ég jafnan standpínu. Þessi vinur minn á sex vetra læðu.
Eitt sinn er ég hafði lokið við súpukjötið og var farið að rísa hold á þann máta að tittlingurinn á mér var við það að springa, gat ég ekki setið á mér. Ég þóttist þurfa að nota snyrtinguna, en fór þess í stað inn í vaskahús. Þar var hún, girnileg og með guðdómlega vel vaxinn botn. Hún horfði í augu mín í nookkrar sekúndur og gekk síðan eggjandi í áttina að mér. Hún malaði eins og vændiskona á strætum Lundúna og það var morgunljóst að hún vildi líkamlegt samneyti. Ég var með límbandsrúllu í vasanum og eftir að hún var komin í fang mitt, hóf ég að vefja því nautnalega um stinnan líkama hennar, hring eftir hring. Fyrir þá sem ekki þekkja, er límband stundum notað svo komast megi hjá óþarfa hreyfingum og klóri. En hvað um það, eftir að hafa teipað melluna bak og fyrir, bar ég júgursmyrsli varlega á endaþarm dýrsins. Þar næst renndi ég buxnaklaufinni varlega frá og byrjaði að nudda á mér grjótharðan ræfilinn. Renndi honum síðan ljúflega inn í anus dýrsins og átti þarna eina bestu stund lífs míns.
Stundum á næturna dreymir mig dýramök. Dreymir að ég sé staddur á bleiku skýji, hafandi mök við skepnur. Svo vakna ég kófsveittur og uppgötva að mér hefur hlotnast draumkunta. Þetta þykir mér agalega notalegt og dagana eftir svona drauma, líður mér unaðslega... mmmmmmmmmmmm...
Mig dreymir stundum dýramök og draumkuntu ég hlýt. Ég hef þó enga hugmynd um hví lökin verða hvít
41% Íslendinga vill belgísk uxamök í anus Stórfenglegar niðurstöður fengust úr síðustu skoðanakönnun sem við héldum úti hérna á síðunni. Það er deginum ljósara að Íslendingar kalla ekki allt granmóður sína þegar kemur að dýramökum. Nýjungagirninni virðast fá takmörk sett þar sem 41% Íslendinga sögðust vilja hafa endaþarmsmök við Belgískan uxa. Þetta er enn og aftur til marks um hvað Íslendingar eru framsækin og nýjungagjörn þjóð. Hinu belgíska uxavinafélagi voru umsvifalaust fengnar fregnir af niðurstöðunni og barst okkur svarbréf, sem hljómar svo: “Kæru Íslendingar. Við hjá hinu belgíska uxavinafélagi fögnum þessari niðurstöðu sem nú er staðreynd. Belgískir uxar hafa notið síaukinna vinsælda víðsvegar um heim og svipaðar niðurstöður hafa fengist úr könnunum frá Makedóníu, Falklandseyjum, Panama og Egyptalandi. Í ljósi þessarar niðurstöðu, höfum við sett okkur í samband við ykkar virðulega landbúnaðarráðherra og sóst eftir því að fá að senda ykkur tvo kynþroska uxa til undaneldis. Það samþykkti hann, að því gefnu að áður en uxunum yrði komið fyrir á opinberum vettvangi, fái hann einkaafnot af þeim í tvær vikur. Þetta samþykktum við og því má búast við að uxarnir komi til Seyðisfjarðar með Norrænu á allra næstu dögum.”
Við bíðum að sjálfsögðu spennt eftir þessum hvalreka og munum flytja vikulegar fréttir af ferðum uxanna.Það er hins vegar sláandi hvað fáir vildu njóta endaþarmsásta með sauðfénaði, en skýringin á þessu er líklega fólgin í því, að þorri landsmanna kann betur við leggangnamök þegar rollur eiga í hlut. Næstflestir kusu Íkorna og í þriðja sæti urðu Lamadýr, sem þó hafa fyrir löngu sannað gildi sitt sem kynverur.
Hvert af eftirtöldu fýsir þig mest í að taka í tópasinn? Belgískan Uxa 41% Íkorna 31% Lamadýr 16% Sauðfénað 12%
Ég ferðaðist um sléttur Afríku fyrir nokkrum árum. Afríka í öllu sínu veldi sýnir okkur lítilmegnugu mannfólkinu hvað móðir náttúra er stórkostleg. Hrikalegar sléttur, ægilegir fossar og jú ...undursamlegar skepnur. Ég var búinn að þræða alla áhugaverðustu staði álfunnar og það var ágætt útaf fyrir sig, en ég fann alltaf fyrir einhverri tómleikatilfinningu. Það var eins og eitthvað vantaði til að kóróna ferðalagið. Ég áttaði mig á því að ég þyrfti að fara að brynna á mér ræflinum. Ég reyndi að hlaupa uppi gasellur, nashyrninga, kalkúna, salamöndrur og jafnvel engisprettur, en ekkert gekk. Ég var aðframkominn af kynferðislegum löngunum. Það var síðan eitt fimmtudagskvöldið í ágústmánuði, þar sem ég var staddur í tjaldinu mínu ásamt sænskri klámmyndaleikkonu, að ég heyrði þrusk fyrir utan tjaldið. Ég skreið varlega upp úr svefnpokanum okkar og gægðist út fyrir. Í fyrstu varð ég einskis var, og ég var við það að fara aftur inn, þegar ég sá hann... Gullfallegur, vel tenntur, 11 vetra górilluapi stóð í seilingarfjarlægð frá tjaldinu og ég er ekki frá því að guðlegur ljómi hafi umlukið hann. Án þess að segja orð, gekk ég í átt að honum og áður en ég vissi af vorum við farnir að kyssast. Þessum kossi gleymi ég aldrei. Þetta var munúðarfyllsti koss sem ég hefi nokkru sinni þegið frá skepnu. Eitt leiddi af öðru, og fyrr en varði var ég komin með ræfilinn á bólakaf í munúðarfullan endaþarm dýrsins..
Serbneskur maður þurfti að leita læknishjálpar eftir að hann hafði reynt að hafa mök við broddgölt, samkvæmt ráðleggingum galdralæknis. Maðurinn, sem býr í Belgrad, leitaði til galdralæknisins vegna þess að hann átti vanda til of bráðs sáðláts og fékk þetta undarlega ráð. Hann reyndi að fara eftir því, en kom nokkru síðar á sjúkrahús skorinn og blóðugur og með broddgaltarnálar fastar í sér.
Talsmaður sjúkrahússins segir að tekist hafi að tjasla manninum saman og hann ætti að ná sér. Þá segir talsmaðurinn að hann viti ekki annað en broddgölturinn hafi sloppið ómeiddur.
Af þessu tilefni datt mér í hug þetta:
Í Serbíu telja það sumir til bóta, gegn sáðláti bráðu og öðrum vanda. Með broddgelti mjúkra ásta að njóta, en maður einn illa fór út úr þeim fjanda.
01. mars 2007 klukkan 02:01
Felix Imochiwa 2 athugasemdir
Stundum þegar ég fróa mér, ímynda ég mér að ég sé í trækant. Ég hef stimplað alls konar tegundir inn í rúnkminnið, allt frá þvottabjörnum upp í úlfalda, en oftast poppa hænur fyrst upp í hugann. Ég reyndi einu sinni að brjótast inn í kjúklingabú, með það að leiðarljósi að kynnast betur íslenska hænsnsnsnnstofninum, en var tekinn í bólinu með brækurnar á hælunum þar sem ég reyndi að brjóta upp hlera á hænsnabúri í varpsalnum. Finnst helvíti skítt hvað aðgengi almennings að íslenskum fiðurfénaði er takmarkað. Eftir að hafa setið af mér mánuðinn sem ég fékk fyrir innbrotið, ákvað ég að láta til skarar skríða aftur. Í þetta skiptið ætlaði ég að reyna við minna bú, þar sem væru kannski bara fjórar, fimm hænur til húsa. Eftir ítarlega leit í símaskránni fann ég hina fullkomnu staðsetningu.. Jórustaðir í Klofningi.. ég settist upp í rútu og rúllaði af stað á vit ævintýranna. Þegar ég mætti á staðinn hugsaði ég mér gott til glóðarinnar. Ég hugsaði um girnilega líkamsbyggingu hænsnanna og hlakkaði til þess að láta þær hafa það óþvegið í taðgatið. Ég var með skothelda áætlun og faldi mig ofan í skurði þar til fór að rökkva. Þegar allt virtist með kyrrum kjörum og fólkið á bænum virtist sofnað, lét ég til skarar skríða. Laumaði mér inn í hænsnakofa og byrjaði að snerta á mér ræfilinn.. Ég var varla búinn að velja mér hænur til verksins, þegar hurðinni á kofanum var skellt upp með látum og einhver fáviti öskraði á mig að hysja upp um mig brækurnar... Fokkin vangefni bóndinn á Jórustöðum var mættur á svæðið, veifandi kjötsaxi út í loftið eins og einhver fæðingarhálfviti... Djöfulsins geðsjúklingur maður!!
Ég hjólaði mikið sem krakki. Hafði helvíti gaman af því þegar vel viðraði að hjóla upp í Kjós og virða fyrir mér guðsgræna náttúruna. Fóru samt alltaf í taugarnar á mér helvítis sveitahundarnir sem eltu mig alltaf heilu kílómetrana geltandi eins og fuckin' idiots! Eitt skiptið ákvað ég að grípa til minna ráða og hreinlega hjólaði í veg fyrir freakin hund á einum bænum. Það var ekki að spyrja að því að helvítis hundspottið steinrotaðist. Ég náttúrulega skellti kvikindinu á bögglaberann, enda ekkert annað í stöðunni, og hjólaði sem leið lá í helvíti góða laut upp undir Esju. Kallinn var nú ekki lengi að átta sig á því hvað gera skyldi, þannig að ég skellti í góða hræru í sparigatið á kvikindinu. Svo skildi ég hræið þarna eftir og guð má vita hvort helvítið var dautt eða hvort hann þóttist bara vera dauður til að fá það óþvegið í taðgatið..
Ég hafð'eitt sinn kynmök við hund, og hamaðist drykklanga stund. Ég fróaði hvutta, í fjósið, með putta, ó hvílík frægðarstund.
Glæsileg niðurstaða fékkst út úr skoðanakönnuninni sem við höfum haldið uppi hér síðustu daga. Niðurstaðan er ótvíræð. 43% landsmanna fýsir í geitamök. Þetta var nokkur afgerandi kosning og geitavinir um land allt hafa sett sig í samband við okkur og fagnað niðurstöðunni. Þó voru þeir einnig nokkrir sem fýsti í að sænga hjá múrmeldýri. Undirritaður verður reyndar að viðurkenna að hann hefur sjálfur aldrei prófað að troða í tópasinn á múrmeldýri, en þekkir til aðila í Tsjétsjéníu sem stundað hefur slíkt í áraraðir. Þetta er líka til marks um hvað Íslendingar eru nýjungagjörn og framsækin þjóð þar sem múrmeldýr hafa hingað til ekki verið búsett hér á landi. Hundurinn kemur einnig sterkur inn og hefur vegur hundamaka farið stigvaxandi síðustu ár, enda ljúfar skepnur að mörgu leyti og meðfærilegar. Það er af sem áður var, að dýramök væru einkum stunduð meðal bænda sem höfðu búfénað. Nú er flóran orðin æði fjölbreytt og fólk um allt land nýtur dýramaka, hvers kyns, allan ársins hring. Svínamök hins vegar, þykja ekki vænlegur kostur og greinilegt að landsmenn setja fyrir sig hrjúfa áferð svínsins, sem getur rispað og ert hörund.
Heyrði um daginn sögu af manni sem staddur var í veislu á ónefndum sveitbæ. Hann kitlaði víst eitthvað í'ann og ákvað að skreppa út í hesthús og svala fýsn sinni á meri nokkurri. Hann kom víst ekki alveg heill útúr því samneyti, því hryssan var ekki alveg í stuði og gaf honum vænt spark í mjaðmirnar með þeim afleiðingum að hann mjaðmargrindarbrotnaði og gat sig hvergi hreyft. Hann fannst svo daginn eftir og var rennt í snatri á spítala þar sem honum var tjaslað saman, en hann ku hafa haft vænan hóflaga marblett í dágóðan tíma. Af þessu tilefni langaði mig að segja þetta:
Um daginn ég gerði þá skrambans skyssu,
að skella mér aftan á óviljuga hryssu. Því nú ligg ég brotinn og marinn á nára, en það var þess virði því ég náði að klára
